Facebook üzerinden yapılan anlık paylaşımlar...
Herkese günaydın, bugün bir saat erken kaşkmayı başardık ve 9'da dikildik ayağa. Her sabah olduğu gibi güzel birlahvaltı hazırladık. Bu yolculukta sürekli kahvaltılarımıza takıldılar. Gören şaşırıyor. "O kadar şeyi sabah mı yiyorsunuz" diyorlar. Biz de "bu ufak kahvaltımız evde görün asıl" diyoruz. :) Şimdi elimizde olanlar 2 çeşit peynir, domates, zeytin, biber, reçel, dulce de leche, yumurta, ekmek, tatlı kabak ve çay var. Gerçekten de İstanbul'da evde gerekirse erken kalkıyoruz ve kahvaltıya geniş zaman ayırıyoruz. Günün en önemli öğünü ve sağlam yapmak lazım. Gezi boyunca da %99 böyle yapmışızdır.
Herkese günaydın, bugün bir saat erken kaşkmayı başardık ve 9'da dikildik ayağa. Her sabah olduğu gibi güzel birlahvaltı hazırladık. Bu yolculukta sürekli kahvaltılarımıza takıldılar. Gören şaşırıyor. "O kadar şeyi sabah mı yiyorsunuz" diyorlar. Biz de "bu ufak kahvaltımız evde görün asıl" diyoruz. :) Şimdi elimizde olanlar 2 çeşit peynir, domates, zeytin, biber, reçel, dulce de leche, yumurta, ekmek, tatlı kabak ve çay var. Gerçekten de İstanbul'da evde gerekirse erken kalkıyoruz ve kahvaltıya geniş zaman ayırıyoruz. Günün en önemli öğünü ve sağlam yapmak lazım. Gezi boyunca da %99 böyle yapmışızdır.
Dün olduğu gibi bugün de atraksiyonsuz olarak dümdüz yollarda akşama kadar sürdük. Fakat bugün 300km yol geldik. :) Güneş batmaya 1 saat kala ilk bulduğumuz köy/kasabaya daldık. Önce market, sonra da manav bulduk ve kamp için yer aranmaya başladık. Şehrin biraz çıkışında ormanlık bir arazide kamp alanı varmış, oraya gittik. Yolu biraz çamurdu. Gece yağmur yağarsa kesin orada kalırız diye içinden geçirdim durdum. Kamp alanına vardığımızda bir kaç kişi etrafı toparlıyordu. Yakınlarda bir festival olmuş belli yerlerde bardaklar, şişeler... Kamp yapabilir miyiz diye sorduk fakat kapalı olduklarını söylediler. O saatte gidecek başka yerimiz yoktu. Sanırım onlarda anladı ki ısrar edince "kapalıyız ama istiyorsanız kamp yapabilirsiniz" dediler. İçer girdik biraz muhabbet edince ve bizim o kadar uzun yoldan geldiğimizi duyunca acayip ilgilendiler, sorular sordular ve defalarca fotoğraf çektiler. Kapalıyız zaten istediğiniz gibi takılın dediler. Biz de orta yere çadırı kurduk :)) Şimdi yemek vakti ;) Instagram'dan takip etmek için; instagram.com/ruzgarinizinde
Yine Arjantin'in dümdüz ve bomboş yollarında gidiyoruz. :) Patagonya'dan iyi en azından iki ağaç ve yeşillik var. Fakat hava çok güzel, 20-22 derecelerde ve güneşli. Tam motosiklet sürme havası. İquazu'ya kadar 750km yolumuz kaldı. Sanırım 3 güne orada oluruz. Instagram'dan takip etmek için; instagram.com/ruzgarinizinde
Gece çok verimli uyuyamadığımız için sabah da geç kalktık. Sürekli gelen giden insanlar ve patlak egzoslu motosikletler oldu. Ayrıca başımıza bela olan köpekler vardı. :) Kendi kendine bizi sahibi benimseyen bir tane köpek yanına 3 arkadaşını daha alarak gece çadırın içine girmeye çalıştı. :) Gece çadır üstüme yıkılmaya başlayınca uyku sersemi "o kadar da rüzgar esmiyordu çadır neden üzerime geliyor acaba" diye söylendim. Sonra kafamın üzerine bir ağırlık çökünce anladım köpek olduğunu. Ben uyku tulumundan çıkmaya çalışırken Selin'de uyandı, uyku sersemi ne olduğunu anlamaya çalışıyor. Daha çadırın fermuarını açarken 3 köpek delikten kafasını içeri sokmaya çalıştı. Köpekler izin vermediği için doğrulup çadırdan da çıkamıyorum. Emekleyerek kendimi çadırın dışına atmaya çalıştım. Köpekleri kovalamaya uğraşıyprım fakat onlar nedense sürekli benle oyun oynamaya çalışıyor. Oysa bu köpekleri daha önce görmemiştim, neden gecenin 4'ünde çadırın üzerine çıkıp benle oynamak istediklerini bir türlü anlamadım. :) Neyse gönderdim hepsini sonra çadırın içine girip yattım. Bir süre sonra tekrar geldiler. :( Onlar bitti, güneş doğmadan hemen önce üstümüzde uyuyan yüzlerce papağan çığlık çığlığa bağırmaya başladı. :) Kuş sesinden rahatsız olacağım hiç aklıma gelmemişti. Güneş doğdu, yakındaki otel inşaatının gürültüsü başladı. Saat 9 buçuğa kadar döndük durduk çadırın içinde, sonra dayanamadık kalktık. Kahvaltı hazırladık süzülüyoruz sofrada. :) Instagram'dan takip etmek için; instagram.com/ruzgarinizinde
Çadırı kurup yerleşene kadar hava karardı. Karanlıkta lastiği söküp sökmemeye karar veremedim bir türlü. Motorun altına koyacak kütük, taş gibi bir şey de bulamadım. Onun için motoru yatırıp jantı sökmeden lastiği tek tarafından açmaya karar verdim. Ben Yazarsam Olur 'da yerde yatan motoruna baktı durdu. :) İç lastiği çıkardık ve kontrol ettiğimizde küçük bir delik bulduk. Çok küçük olduğu için bulmak zor oldu. Sonra jantı kontrol ettim bir şey bulamadım. Dış lastiğin içine elimi ilk attığım yerde ise sivri bir şey elime çarptı. Sanırım suçluyu bulduk. Lastiğin dışında aynı hizada bir delik vardı ama ne battığını bulamadık. Çünkü dışarda kalan kısım kopmuş gitmiş. İçerde kalan kısmı da çıkarmaya çalıştım ama sanırım hepsi çıkmadı. İyice temizledim, zımparaladım ve oraya da yama yaptım. İşe yarar mı bilmiyorum, o an iyi bir fikir gibi geldi. İç lastiği de yamalayıp geri kapattık. Umarım tekrar patlamaz... Instagram'dan takip etmek için; instagram.com/ruzgarinizinde
Güneş batmadan ön lastiği söküp bakmak için yoku çok uzatmadık. Yine 200km yapıp yol üzeri bulduğumuz bir kamp alanına girdik. Kamp alanı bir termalin içine kurulmuş. Hem termal giriş ücreti hem de çadır için ücret (yaklaşık 26$) istiyorlar. Selin her zaman olduğu gibi araya girdi ve hemen pazarlığa başladı. Ben olsam tamam der gider başka yer bakardım. Çünkü anlaşacak bir ispanyolcam yok. Gerçi yakınlarda başla kamp alanı da yok. Sonuç olarak 16$'a bağladı işi. Tam ödeme yapacağız kadın "kamp alanını gördünüz mü, su bastı dün" dedi. :) Gidip baktık baya içinden dere akmış gibi duruyor. Fakat çok güzel bir yer ve yüzlerce papağan var. Bir çoğu da tavuk gibi çimlerin üzerinde dolanıyor. Onları görünce kamp alanının hemen girişinde kuru çimlerin üzerine çadırı kurarız dedik. Fotoğrafta arkadaki ağaçlık kısım normalde kamp alanı fakat güneş toprağa kadar ulaşamadığı için çamur olarak kalmış. Çimlik alan ise bütün gün güneşi almış kurumuş. Banyosu ve tuvaleti de Arjantin standartlarına göre iyi bence :) Çadırı tam iki motorun arkasına kurduk. Instagram'dan takip etmek için; instagram.com/ruzgarinizinde
Parkın girişine geldik ama girmedik. Çünkü girişi 33$'dı. :) Ayrıca yolu da tahmin ettiğimiz gibi stabilizeydi. Ödeme kulübesinin oradan kafayı uzatıp biraz baktım, bol bol çamur vardı. Hem o kadar para verip hem de çamura bulanmaya niyetim yoktu. Gerçi Selin capybaralara sarılmak uğruna çamurun üzerinde sörf yapabilirdi, onu zor tuttum. :)) Selin de hızını alamadı parkın girişinde dürbü çıkarıp kuşları izlemeye başladı. Sanırım parka giremiyorsam belki uzaktan capybara görebilirim dedi. :))
Selin'in ön lastiği yine patladı. :( Bu yolculukta sanırım dördüncü oldu. Ön iç lastiği daha 300km önce değiştirdik. Sanırım dış lastiğin iç kısmında ya da jantta lastiği patlatan bir şey var. İşin ilginci lastik birden iniyor ama tekrar şişirince inmiyor. Daha önce lastik patladığında da aynısı oldu. İç lastiği çıkarıp baktığımda her defasında delik buldum. Delikler çok küçük. Bu lastiği şişirince geri inmemesini açıklıyor fakat ilk patladığında birden inmesini açıklamıyor. Neyse şimdi pompa ile şişirdik. Akşam kamp yaptığımız yerde ön lastiği söküp bakacağım.
Gece sabaha kadar durmadan deliler gibi yağmur yağdı. Gece bir kaç kez gök gürleme seslerine uyandık. Sabah dışarı baktığımızda ortalığı sel götürmüş :) Bir saatte metre kareye yaklaşık 8mm yağış gösteriyordu. Tabii sabaha kadar saatlerce yağdı. Benim çadırımı su basıp tuvalette yatmama sebep olan yağmur metre kareye 27mm idi. :) 1 mt x 1 mt alana bir damacana suyu boşalttığınızı düşünebilirsiniz. Ağzım bir defa yanınca 8mm'de bile otel bakalım dedim. :) Sabah 7'de kalktık yağmur devam ediyordu. Acaba durmayacak mı diye düşündük ve geri yattık. 8'de tekrar kalktığımızda yağmur durmuştu. Saat 9'da ise bulutlar dağılmaya başladı. Biz de toparlanıp otelden ayrıldık. Yanımızda kahvaltılık bir şey kalmadığı için önce markete uğradık. Arjantin'de dışarda kahvaltı etmek pek mümkün değil çünkü kahvaltı kültürleri yok. Şehir dışına biraz çıkınca ilk bulduğumuz yeşil alana sandalye ve masamızı kurduk, kahvaltımızı hazırladık. Bugün yol üzerinde Capybara isimli dünyanın en büyük kemirgenini görmek bir parka uğramak istiyoruz. Fakat milli parkın yolları stabilizeymiş. Dün yağan yağmuru düşününce gidip gidemeyeceğimizden emin olamadık.
Sabah resmen kalkamadık. :) Saat 8 ve 9'da bir uyandım ama kalkacak gibi değildim, geri yattım. Saat 10'da ikimiz birden uyandık. Motora ara verince tembelleşmişiz sanırım. Hava kapalı ve rüzgarlıydı. Akşam buralar yağmurlu olacakmış, belki de rüzgar bulutları buraya doğru sürüklüyordur dedik. Yayıla yayıla toparlanırken yağmur atıştırmaya başladı. Hemen hızlandık ve çadırı toparladık. Fakat yağmur birden çpk hızlanınca eşyalarımız ıslanmasın diye masanın üzerine branda gerdim. Tabii gerene kadar tüm motor malzemelerimiz ıslandı. :( Daha yeni yola çıkmıştık. Bir aydır da hiç yağmur yağmuyordu. Selin'in dakka bir gol bir duruşu. Bu arada bugün de yola 13'de çıkabildik. Az ilerimizde uğramak istediğimiz bir kuş cenneti vardı fakat yağmur çok yapınca vazgeçtik. Çünkü oraya kadar 20km stabilize yol vardı. Bu havada çamur olmuştur. Instagram'dan takip etmek için; instagram.com/ruzgarinizinde
Yaklaşık 150km yaptıktan sonra kamp yeri aramaya başladık. Çünkü artık eskisi gibi hava saat 20-21'de kararmıyor. Saat 18 olunca güneş batıyor. Biz de yola saat 13'de çıkabildiğimiz için çok uzağa gidemedik. Ayrıca saatlerce ayakta motorla uğraşmak beni çok yormuş, yol boyunca sürekli esneyip durdum. Nehirlerin kenarından geçerken bir tanesini gözümüze kestirip kamp yerine daldık. Tipik Arjantin sitili bir yerdi. Kamp yeri ağaçların altında çimlerle kaplıa, etrafta bir sürü masa, sandalye ve elektrik fişleri de var fakat tuvalet, banyo kötü :) ayrıca tüm Arjantin'in kuzeyinde olduğu gibi bol sivrisinekli. Selin ağaçları görünce hemen "hamak kuralım mı?" dedi. Hamağı kurup güneş batana kadar içinde uyumuşuz. Güneş battıktan sonra etrafımızda dolanan yüzlerce sivrisinek bulutundan dolayı uyandık :) Kamp yaptığımız yer: https://goo.gl/maps/9jh9FxYRvND2 Instagram'dan takip etmek için; instagram.com/ruzgarinizinde
Uzunnnnn bir aradan sonra tekrar yola çıkma zamanı geldi. Dün pılımızı pırtımızı toplayıp 20 gündür kaldığımız Buenos Aires'ten ayrıldık. :) Fakat yola çıktığımızda saat 13'e geliyordu. 20 günlük dağınıklığı ancak topladık. :) ilk hedefimiz Iguazu şelaleleri. Gerçi oraya kadar 1.200km yolumuz var. Yol üzeri yapacak bir şeyler buluruz sanırım. Yine anlık paylaşamıyorum çünkü şehirden ayrılıp yola çıktık, telefon çekmemeye başladı. :( Instagram'dan takip etmek için; instagram.com/ruzgarinizinde
Birazdan WR ustası Serkan'ı canlı yayında motoru parçalara ayırırken izleyebilirsiniz. Hesabını ele geçirdim!
Eksantrik zincirim geldi. :) Yamaha Motor'a yardımlarından dolayı tekrar teşekkür ederim. Arjantin'de gümrüğe takıldığı için sadece 1 gün gecikti. Yarın sabah erkenden motorları bıraktığımız Erol'un garajına gidip eksantirik zinciri değiştireceğiz. Motoru bayağı bir sökeceğim için işi tamamlamak zaman alacak. Eğer Ben Yazarsam Olur gelirse çalışırken yine canlı yayın yapabiliriz. Sanırım bir sonraki gün de yola çıkıp Brezilya'ya doğru devam ederiz.
Bolivya, Salarda De Uyuni'de motor kullanırken Ben Yazarsam Olur ile birlikte kendimizi bilim kurgu filminde gibi hissetmiştik. Onlarca kilometre gidiyorsunuz ve heryer böyle bembeyaz ve bomboş. Gölün içindeki adacıklar sanki havada asılı duruyormuş gibi göz yanılması yapıyorlar. Bu gezide en etkilendiğimiz yerlerden birisi oldu. Instagram'dan takip etmek için; instagram.com/ruzgarinizinde
Güney Amerika kıtasının güney ucunda bulunan ve Arjantinlilerin "Dünyanın Sonu" olarak pazarladığı Ushuaia şehrinden 130 kilometre daha kıtanın ucuna doğru devam "Ruta J" isimli yolda drone ile çektiğim görüntüler. Videoları Instagram'a yüklüyordum normalde ama 1dk uzun videoları kabul etmiyormuş. Onun için buraya yükledim. Sanırım ilk montajlı video denemem. :) Böyle böyle öğrenip geliştireceğim artık...
Normalde 2 Mayıs tarihine kadar Buenos Aires'de kalmaya karar vermiştik. Bir kaç gün motorlarla uğraşıp sonra etrafta gezer biraz tatil yaparız dedik. Motorları zaten hallettik. Benim değişmesi gereken eksantrik zinciri acil olmadığı için bulduğumuz yerde değiştirmeye karar verdik. WR250R modeli Arjantin'de bulunmuyor. Bana sorarsanız burası için fazla lüks bir model. Çünkü burada satılan Yamaha ve Honda modelleri büyük ihtimal emisyon standartları yüzünden Türkiye'de (Avrupa'da) satılamaz. :D Yamaha Türkiye'dekiler ile iletişim halindeydik. Onlara tekrar yazdım durumu anlattım. Eğer ortak parça kullanan başka motor varsa onların listesini istedim. Onlar ise zinciri ve gergiyi tedarik edip bana gönderebileceklerini söylediler. Ben gergiyi kontrol edip döneceğimi söylemiştim. Bir taraftan da düşünüyorum; malzemeler onlara gelecek onlar bana gönderecek en azından 2 hafta geçer. Biz Brezilya'ya gideceğiz ve İstanbul'dan Sao Paulo'ya gelecek birilerini bulmak daha kolay. Belki öyle halledebiliriz dedim. Geçtiğimiz perşembe İlker (Yamaha Türkiye'den) zincirin hazır nereye gönderelim diye bu fotoğrafı gönderdi. Hem sevindim hem şaşırdım çünkü bu kadar hızlı geleceğini tahmin etmemiştim. Kaç tane WR250R vardır ve kaçının eksantrik zinciri değişiyordur ki? Neyse adresi yazdım ama ne zaman teslim edileceği önemli dedim. Çünkü kaldığımız evi ayın 2'si sabahına kadar tuttuk. Ben saat farkı yüzünden geç gördüğüm mesajı. İlker cuma sabahtan hemen kargoya vermiş. 3 Mayıs tarihinde teslim edilecekmiş. Hemen kaldığımız evin sahibi ile konuşup 2 gün daha uzatabilir miyiz dedik. Sonuç olarak 2 gün daha bekleyip zinciri alıp öyle ayrılmaya karar verdik. Yamaha Motor ekibine yine (yeniden) yardımlarından dolayı tekrar teşekkür ediyorum. Özellikle de yıllardır arkamı kolladığı için ve ne zaman ihtiyacım olsa kişisel olarak vakit ayırıp uğraştığı için İlker'e teşekkür ederim. Yalan yok onlar oradayken kendimi daha bir güvende hissediyorum çünkü yolda kalmayacağımı biliyorum :D :D
Hazır Buenos Aires'de boş boş dururken paylaşmayı unuttuğumuz ya da vakit olmadığı için paylaşmadığımız yerlerden fotoğraflar ekleyim. Mesela gezide en sevdiğimiz yerlerden biri olan dünyanın en büyük tuz gölü Uyuni'nin fotoğraflarını koymamışım. :) Öğleden sonra gidip güneş batıp karanlık olana kadar ayrılamadığımız, sonsuzluk hissi ile sanki başka bir gezegendeymişiz gibi hissettiğimiz ve uzun uzun motor sürdüğümüz Uyuni'den kareler. ;) Biraz hazırlıksız gitmişiz daha yaratıcı şeyler yapılabilirmiş.
Çin mahallesine geldik hem de kırmızı mercimek için :) Şaka yapmıyorum! Hatta gelirken yoğurt ve bulgurun da hayalini kuruyordum ben. Gonzalo'yu hatırlıyorsunuz değil mi? Onlardayken kırmızı mercimek, bulgur ve yoğurt üzerine konu açılmıştı onlar da Buenos Aires'de Çin mahallesinde bulabileceğimizi söylemişlerdi. İşte onun için geldik. Daha ilk girdiğimiz markette aradığımız her şeyi bulduk. Kırmızı mercimeğin Çin mahallesindeki bir markette Türk mercimeği olarak satılması çok ilginç. Sadece Arjantin değil tüm Güney Amerika kıtasınsa kırmızı mercimek bulamadık.
Gergiyi çok güzel yere koymuşlar. Yerinden çıkarmak için hem marş motorunu hem manifoldu söktüm. :) İyi haber gergi sağlam, kötü haber ise eksantirik zincirim uzamış. Yani gergi zinciri geriyor fakat zincir fazla uzadığı için gerginin boyu artık kurtarmıyor. Aslında 250cc motor 10bin devir çevirir ve 30küsür beygir üretirse bazı parçaların ömrünün kısa olması normal. Ayrıca bu motoru yola çıkmadan önce arazide kullanıyordum. Patagonya'da arazide de çok yavaş kullandığım söylenemez. Asıl düşündüğüm... eksantirik zincirini bulması mı daha zor, yoksa motoru söküp zinciri takması mı daha zor? :)
Motosikletin 50bin km olmasına bin km kaldı. Artık yağ filtresi, buji ve hava filtresi gibi basit bakımlar kurtarmıyor. :) Daha önce yolculukları hep basit bakımlar ile tamamlamıştım. Fakat hiç biri 45bin km sürmemişti. Bir süredir motoru ilk (soğukken) çalıştırdığımda bir tıngırtı duyuyordum. Ses aslında eksantirik zincirinin sesine benziyordu ama km çok olmadığı için takılmıyordum. Fakat ses artınca "acaba" demeye başladım. Fikir almak için hemen video çekip hem Gökhan'a (Ersoy Moto - Yamaha Yetkili Servis) hem de Yamaha Motor'a gönderdim. Onlar da eksantirik zincir ya da gergisinden olabileceğini söylediler. Öncelikle gergiyi söküp bir bakacağım. Sorun onda olsa bile görevini yapmadığı süre boyunca zincirin uzamasını hızlandırmıştır.
Dün akşam garaj kapanana kadar motorların işlerini bitiremediğimiz için bugün sabahtan tekrar garaja geldim. Öncelikle CRF'in kalan işlerini tamamladım. Amortisör yağ keçesi, toz keçesi ve yağını değiştirdim. Her şeyi geri motora taktım. Çünkü akşam ön takımlar olmadan motoru öyle kriko üzerinde bırakmıştım. Gece rüyamda motor devriliyordu. :) Ayrıca motorun 4 yıllık aküsü de 2 aylık yatma sonucu tamamen ölmüş. Şarj etmeyi denedik ama tutmadı. Onun da yenisini aldım ve şarja taktım. Böylece CRF'nin buji, hava filtresi, yağ, yağ filtresi, akü, iç lastik, amortisör keçeleri değişmiş oldu. Uzun süre başka bir şey istemez diye düşünüyorum. ;)
23 Nisan Ulusal Egemenlik Gençlik ve Çocuk Bayramı kutlu olsunnnnnn... Saat farkından bize yeni bayram oldu. :) Çocuklar ile çekilmiş bir fotoğraf ararken bunlar gözüme takıldı, eğlenceli olsun dedim. ;)
Instagram hesabından ufak ufak drone videoları paylaşmaya devam ediyorum, takip ediyorsunuz değil mi? :) instagram.com/ruzgarinizinde
Gonzalo ve ailesi ile Türk yemeği yapma girişimleri sonucun hatırlarsanız türlü yapmıştık. İşte onlara yemeğin ismini öğretmeye çalışırken ben! :)
Bunu paylaşmayı unutmuşum bak :) Franco motorsikleti görünce resmen üstüne tırmanıyor :) bu motora kendi kendi kendine tırmanıp binmeyi başardı. Bana diyorki "motora binmek istiyorum ama çalıştırmayacaksın":) Daha önce, Franco daha küçükken motosikletin üzerine oturtup motoru çalıştırmışlar. Franco'da çok korkmuş. Sanırım gürültülü bir motormuş. Onun için çalışmasını istemiyor ama binip gezmek de istiyor :)) Fok güzel çocuktu maşallah, beraber çok oynadık, koştuk, debelendik. Bana "el amigoooo" diyordu sürekli. Özleyeceğim valla keratayı...
Patagonya'dan çıkıp Buenos Aires eyaletine girdiğimden beri her şey gittikçe değişiyor. Daha mı iyi daha mı kötü kişiden kişiye değişebilir tabii ama bence daha kötü oluyor. Buenos Aires şehrine yaklaştıkça pahalılık artıyor. Artık çevre ve kamp yaptığım yerler aynı bizim gibi kirli. Gördüğüm insanların sayısı giderek artıyor. Ekiden yolda araç görmezdim şimdi ise trafik olmaya başladı. En kötüsü de güven azaldı. Çünkü ortam artık daha tehlikeli. Patagonya kırsalında markete, dükkana filan girerken ya da kamp yaparken motorun anahtarını bile üzerinde bırakıyordum. Şimdi ise kaskmı bile kitliyorum. Kamp yaptığımda yan çantaları kitliyorum bir de alarmlı disk kilidi takıyorum. Nehirlerden ve musluktan hiç sormadan su içebilirken şimdi sormak zorundayım. Çoğunlukla da çeşme suyu içilmiyor oluyor. Bir çok şey o kadar tuhaf geliyor ki. Oysa sadece 2 ay kaldım Patagonya'da. En basiti markette 3-5 kişi ancak gezerken dün girdiğim markette omuz omuza alış veriş yapmak çok tuhaf geldi. Sürekli açık alanlarda vakit geçirirken şimdi bir birine yapışık yüksek binalara bakınca tuhaf geliyor. İnsanlar burada nasıl yaşıyor hemen yakınlarında patagonya varken diyorum. Sonra kendimi düşünüyorum, İstanbul'da yaşıyoruz. Yanı başımızda bir sürü güzel ve daha ucuz yer varken... akışıyor insan demek ki zamanla.
Yemekte ondan bundan konuşurken bana yemekleri beğenip beğenmediğimi sorular. Sonra türk yemekleri hakkında da konuştuk biraz. Bizde yemek çeşidinin çok olduğunu ve güzel yemeklerin genelde yapmasının zahmetli olduğunu fotoğraflarla internetten gösterdim. Gonzalo'nun eşi Chula basit bir şeyler yapamaz mıyız diye sordu. Kendisi yemeklere ve yeni tatlara çok meraklıymış. :) o zaman en basiti size bir etli türlü ve pilav yapayım dedim. Yalnız yemeği sulu görünce bir çeşit çorba olduğunu düşündükler ve çorba kaselerinde yedik. Yemeğin ismini öğretmem ise ayrı bir öacera oldu. Onu da paylaşacağım :)))
Aslında sadece iki gün kalmak için gelmiştim ama dün paskalyaydı ve kalıp onlarla beraber aile ile yemeğe katılmamı istediler. Ben de bu kibar daveti kırmadım. :) Öğlen yemek hazırlıkları başladı. Ben hazırlanan masanın büyüklüğü görünce kaç kişi gelecek diye sordum. 17-18 kişi olacakmışız. Biz bize yiyeceğiz sanmıştım. :) Hem Gonzalo'nun hem de eşi Chula'nın akrabaları geliyormuş. Böyle bir aile yemeğinin içine beni de davet etmelerine mutlu oldum. Kocaman bir ailenin içinde kaldım ve hepsi de ilk deda Türkiye'den gelmiş ve hatta motosiklet ile gelmiş birini görüyorlardı. Yemek boyunca herkes çok ilgi gösterdi ve bir sürü soru sordu. Birara cevap vermeye yetişemiyordum. Onların bu kadar ilgili ve alakalı olması beni çok mutlu etti. Sonuçta ben yoldan geçen biriyim beni hiç tanımıyorlar. Fakat kimse yadırgamadı bu durumu ve herkes çok ilgilendi. Benim için çok güzel bir tecrübe oldu. Hepsine tekrar tekrar teşekkür ediyorum beni ailelerine aldıkları için.
Bizde balıkçıların başını martılar bekler burada penguenler :) öyle dolanıyorlar ortada ve kimse aldırmıyor alışmışlar. Şu köpek penguen sahibinin etrafında dolanıyor diye sinir oldu havladı havladı hızını alamadı suya atladı :) penguene kadar uğraştı yüzdü yüdü penguen ise bir daldı çıktı metrelerce uzaktan. Köpek de penguen nerden çıkarsa oraya doğru azimle yüzmeye devam etti :)
Gonzalo normalde biyolog ve bir burada bir enstitüde balıklar üzerine çalışıyor. Fakat aynı zamanda yıllardır da sahilde cankurtaranlık yapıyor. Biraz konuştuk bunun üzerine. Cankurtaranlık işini çok seviyor. Çünkü bu sahillerde büyümüş ve uzun yıllardır burada farklı sahillerde cankurtaranlık yapmış. Yılda 5 ay yapıyormuş ve enstitüdeki işi yüzünden bazen günde 14 saat çalıştığı oluyormuş. Çalıştığı sahile gezmeye gittiğimizde bana işini gerçekten heyecanla anlatıyor. Ayrıca burada oldukça havalı ve kazançlı bir işmiş de. :) Hiç kurtardığın insanlar oldu mu diye sordum. Bir sürü farklı hikaye anlattı. Daha önce bu mesleği yapan kimse ile tanışmamıştım. Ne ilginç bazen nerenin tehlikeli olduğunu söylediği halde oraya giren ve başını bile bile derde sokan insanların hayatını da kurtarıyor. En büyük sorun aynı bizim Karadeniz'de olduğu gibi geriye doğru çekilen sular. Fotoğraftan anlaşıldığı gibi kickbox da yapıyormuş. :) Garajlar her zaman bir şeyler icat etmek için değil spor yapmak için de güzel yerlermiş. :D
Şehirde biraz gezmeye çıktık. Aslında şehir çok ilgimi çekmedi çünkü 2 aydır Patagonya'da nerdeyse hiç büyük şehir görmedim. Sürekli uzun uzun boşluklar ve doğa vardı. Sürekli kamp yapıyordum. Onun üzerine bir milyon nüfuslu koca koca apartmanların olduğu bir yere gelince biraz tuhaf geldi. Şehrin bir sürü plajı var ve oldukça da uzunlar. Sörf çok popüler bir aktivite, hatta bisiklet sürmek gibi bir şey diyebilirim. Herkesin elinde, arabasında, motosikletinde sürekli sörf tahtası var. Şimdiye kadar sörf yapılan bir çok şehir gördüm ama buradaki kadar günlük hayatın içinde olan başka bir yer görmemiştim. Okyanusun ve havanın soğuk olmasına ve hatta yağmurlu olmasına karşın bir çok insan sörf yapıyor. Burada en gördüğüm en güzel şey ise deniz aslanları oldu. Hatırlar mısınız Valdes yarım adasında penguenlerden sonra gitmiştim ama 200-300mt uzakta yattıkları için pek görememiştim. İşte burada sadece 1-2 metre yakınınızda oturup seyredebiliyorsunuz. Ayrıca buradakiler erkekmiş. Yani bu hayvanlara deniz aslanı verilme sebebi bu erkekler. Başında ve boynundaki yeleleri, çıkardığı kükreme sesleri ve kafasını yukarda tutuş şekli gerçekten de aynı aslan gibi.
Bu kadar büyük bir köpek nasıl bu kadar uysal ve komik olabilir anlamış değilim. Köpekleri severim ama genelde kesilere karşı daha bir ilgiliyimdir. Fakat Olivia'dan sonra resmen köpekleri daha çok sevmeye başladım. Franco yapmadığını bırakmıyor yine de hiç sesini çıkarmıyor. Hatta bazen çok sıkılıyor Franco'dan kaçmaya çalışıyor evin içinde, bahçede köşe kapmaca oynuyorlar. Kendisi ile türkçe konuşunca çok şaşırıyor kafasını yana doğru eğerek "acaba ne diyor bu adam, gelse mi, gitse mi, otursam mı..." modunda anlamaya çalışıyor. Buralarda (güney amerika'nın tamamında hatta) güvenlik yüzünden her evde bir köpek var desem yeridir. Burada bir tane de alman kurdu var. Kendisi ön bahçeyi bekliyor. Ben alt katta kalıyorum Olivia ise sürekli üst katta. Benim orada olmama alışık olmadığım için daha yataktan doğruluyorum yukardan bir uyarı hırlaması geliyor. Oldu ya tuvalete gideceksem başlıyor havlamaya. Vay arkadaş o kadar sessiz hareket etmeye çalışıyorum nasıl anlıyorsun. :D Bence herhangi bir alarmdan daha dost canlısı :D
Misafir olduğum ev halkını tanıtayım. :) Soldan sağa; ben, Gonzalo'yu zaten tanıyorsunuz, Gonzalo'nun oğlu Franco, Gonzalon'nun eşi Chula ve Chula'nın annesi Silvia. Mar Del Plata'nın ortalarında bahçeli küçük bir evde yaşıyorlar. Unutuyordum 3 tane de köpekleri var. Benim favorim Gonzalo'nun köpeği Olivia.
Gonzalo'yu kızdırmaya gelmez valla :)) akşam eşi Chula ve minik oğlu da geldi eve. Argentina asado hazırlıkları başladı. Önce kasap, sonra market ziyareti yaptık. Gonzalo evde etleri bir güzel kesti biçti, ateşi yaktı. :) en sevdikleri kısım bu ateşin yakılması ve etin pişirilmesi kısmı çünkü bizdeki gibi mangal başı sohbet yapılıyor. :))
Soluğu Gonzalo'nun evinde aldım :) yine benzinlikten benziliğe 120-130km bir mola verdiğim bir sürüş oldu. Yolun çok büyük bir kısmı dümdüzdü onun için kendi kendime şarkı söyle söyleye geldim. Bu seyahatlerin sabrımı geliştirdiği kesin. :) Gonzalo'nun eşi bana yemek ayırmış aç gelirim diye. Daha merhabalaştık bana hemen gel yemek ye sonra da duşa gir istersen dedi. Gezen insan gezen insanın halinden anlıyor valla.
Üst üste sürekli doğada kamp yapmaya başlayınca yol tabelalarına daha bir dikkatli bakmaya başlıyorsunuz :) Bakalım siz de dikkatli bakıyor musunuz?
Gece gündüz arasında bu kadar mı sıcaklık farkı olur :) Son 24 saatteki en düşük ve en yüksek sıcaklık.
Şu karşı ağaçlar olmayaydı ne güzel güneş de alacaktım, ıslak çadırım da kuruyacaktı. Gece çiğden dolayı çok ıslanmış. Hava derseniz yine 5 derecenin altında :) Neyseki akşam gelen giden olmadı rahat uyudum sayılır. Eşyaları toplayıp yola koyuldum. Bugün Mar Del Del Plata'da Gonzalo'nun evine gideceğim direk. Akşama mangal partisi beni bekliyormuş. :))
Onlara yani Mar Del Plata'ya bir günde gidemeyeceğim için yol üzeri bir yerde kamp yapmaya karar verdim. Aslında bir kaç yer bulmuştum internetten fakat oralara yetişemedim. Çünkü nereye gideceğimi düşünürken uzun süre mola verdiğim için saat geç oldu. Güneşim batmasına artık yarım saat kala uygun bulduğum bir yerde kamp yapmaya karar verdim. Geçerken sürekli nehirlere bakıyorum çünkü genelde çadır atacak yerler oluyor. Köprü ile ilk geçtiğim nehrin üzerinden aşağı giden bir patika olduğunu görünce hemen geri döndüm. Patikayı takip edip köprünün altına indim. Küçük güzel bir çimlik alan buldum çadır kurmak için. Tamam çok süper temiz değildi klasik arjantin işte ama bu gece için iş görür. Asıl ilginç olan nehrin rengi çünkü oldukça koyu bir kahve rengi. Daha önce Patagonya'da da çok görmüştüm. Sanırım bitki kökleri ile ilgili. Rüzgarı yine kontrol ettim. Gerçi ne kadar kontrol etsem de bir türlü tutturamıyorum. Neyse en azından kum yok :)) Tam olarak buradayım :) https://goo.gl/maps/CYKx6VFQUQ42
Karşıdan karşıya geçen canlılara ezilmesin diye yardım ediyorsunuz değil mi? Bu her zaman kaplumba olmayabilir tabii ;)
Dünkü aksiliklerin devamı oldu motoru çalıştıramadım. Dün kontağı açık unutmuştum fark edince hemen kapadım. Çünkü kontağı açınca farı normalde yakıyor ama motoru stop edip kontağı açık bırakırsan far yanmaya devam ediyor. Sanırım kontak tahminimden uzun süre açık kalmış :) gece de soğuyu yiyimce motoru çalıştıramadım. Soğuk motoru vurdurmak da kolay değil. Ayrıca çimlik ve engebeli bir alandayım. Attım 2. Vitese, motorunun yanında giderek itmeye başladım. 2. denememde çalıştı. :) Bazen küçük motorla çıktığım için mutlu oluyorum. Çünkü bunun aynısı daha öncede başıma geldi he de Ushuaia'da kıtanın sonuna giden yolda olmuştu. Kimseler gelip gitmiyordu. Büyük bir motorla olsam nasıl çalıştırırdım acaba.
Bu sefer sabah gerçekten çadıra güneş doğarak uyandım. :) Gece bir iki kez daha soğuk yüzünden uyandın ama yine de güzel uyudum sayılır. En azından rüzgardan sallanan bir çadır sesi yoktu. İlk olarak gidip gps'den hava kaç derece diye baktım çünkü neden üşüdüğü merak ettim. Hava 1 dereceymiş şaka herhalde. Hava ısınacak hayali ile 2bin km kuzeye geldim ama sanki hala Ushuaia'dayım. Akşam boşa üşümemişim onu anladım. Çok fena da çiğ yağmış çadır sırılsıklam olmuş. Çadırı güneşte kurumaya bırakırken ben de kahvaltı hazırlamaya başladı.
Dün benzincide elimi yüzümü bir yıkayıp hala gözüme giren kumlardan kurtuldum. Üstüne bir de güzel bir kahvaltı yaptım. Zaten uyuyamamışım üzerine aç kalmak iyice moral bozucu olabilir. Akşam çok yol almadan erken saatte varabileceğim bir yer bakındım biraz internetten. Bu sefer mümkünse yeşil bir yer olması için de baktım. :) Yaklaşık 300km ilerde bir göl ya da gölet diyim park buldum. İlginçtir fotoğraflarında bir sürü ağaç ve yeşil çimler vardı. Arjantin Patagonya'da böyle şeyler bulmak pek mümkün değil. Anladım ki orası artık Patagonya bölgesi değilmiş. Vayyy be dedim kendi kendime neredeyse 60 gündür bir güneye bir kuzeye yol aldığım Patagonya topraklarının sonuna geldik yani... Ruta 3'den yoğun rüzgar altında kuzeye bulduğum göle devam ettim. Yolda ne görecek ne de yapacak bir şey vardı. Sadece benzin almak için 2 defa durdum ve onun dışında hep motor sürdüm. Rüzgarı karşıya aldığımda zinciri zorlamamak için 3. vites 70-80, arkama aldığımda ise 6. vites 110 şeklinde devam ettim. Göle geldiğimde inanamadım çünkü kocaman bir sürü ağaçların olduğu, tabanın çimen olduğu ve hatta gölde penguenlerin yürüdüğü bir yere geldim. Fakat hemen sevinmeyin çünkü rüzgar devam ediyordu. Hava tahminine göre saat 19'da güneş battıktan sonra biteceği ve sonra 3-4 gün rüzgar olmayacağı gösteriyordu. Ona günevenim rüzgar kesilene kadar bekledim. O sırada yemek hazırladım yedim, dün her yere dolan kumları temizledim, göldeki çeşit çeşit kuşları izledim :) Güneş battıktan sonra rüzgar gerçekten kesildi. Hemen çadırı kurdum ve içine girdim. Sonra bir şeyler yazmak için telefonu elime aldı. Hatta yazmaya da başladım. Sonra dalmışım gözümü bir açtım gece 1 olmuş. Üstün açık kaldığı için çok üşümüşüm....
Yaklaşık 350km kadar yol yapabildim ve Rota 3'den ayrılıp küçük bir yazlık yeri olan Las Grutas'a geldim. Sezon bittiği için açık kamp yeri yoktu. Oysaki bu küçücük şehirde 10 tane kamp alanı varmış. Durum böyle olunca bende şehrin çıkışına doğru deniz kenarında bir yerler aramaya başladım. Rüzgar şu anda yok. Fakat gece çıkacakmış onun için rüzgarın yönüne uygun bir yer aradım. Şehirden çıkınca sahil şeridi yüksek kum tepeleri ile anayoldan ayrılıyor. Onun için kum tepesinden sahile geçebilecek bir yer bulmak çok kolay olmadı. Sonunda böyle bir yer buldum ve kamp attım. Hızlıca yiyecek bir şeyler de hazırladım güneş batmadan. :) Okyanus çekilmiş gece gelecek ama ona baktım. Zaten rüzgardan etkilenmeyim diye kum tepesini arkama aldım. Suyun çekildiği yerde yüzlerce farklı farklı kuşlar var. Manzaram iyi ;) Güneş de tam karşıdan doğacak. Hatta bugün dolunay vardı güneş gibi ufuktan doğdu ortalığı aydınlatıyor. Tam olarak bulunduğum yer; https://goo.gl/maps/xrXcwGfVoyv
Parkta öğlen çok bir şey yiyemediğim için acıktık. Yanımda götürdüklerim yetmedi. Hostelde hemen yemek hazırladım tam oturdum yiyeceğim benim ekip geldi. "Serkan ne yapıyorsun! Yemek yiyorsun!" dediler. Ben de şaşkınlıkla "acıktım ne oldu ki?" dedim. "Mangal yapacağız hep beraber, bugün son akşamımız. Sana Arjantin mangalı gösterelim bir..." dediler. "Bilmiyordum yiyorum ben şimdi ama sizle bir şeyler içerim bana et almayın" dedim. :) Çok razı olmamışlar ki bana da kendilerine ne almışlarsa aynısından almışlar. Para vermeye çalıştım yine almadılar. :) sonuç aynı ekip, aynı masa, yine aynı poz ve beraberiz. Yine çok güzel vakit geçirdim. Zaten onlar olmasa bu hostelde bu kadar uzun kalmazdım. Hepsine çok teşekkür ediyorum. Resmen benle ilgilendiler. Nereye gidiyorlarsa beni de aldılar yanlarına, ne yiyorlarsa her defasında bana da sordular. Hayır desem de yine de yedirdiler. :)) Umarım tekrar bir araya gelirim hepsiyle. Zaten tam yolumun üzeri olmasa da Buenos Aires'e giderken onların yaşadığı Mar Del Plata'dan da gidebilirim. Oradan geçip Buenos Aires'e gitmem için bana söz verdirttiler. Hep beraber orada da mangal yapacakmışız. :)
Penguenler ile buluşmamız iyi geçince az daha ilerde bu kıtanın en büyük deniz fili kolonisi varmış ona da gitmeye karar verdim. Fakat orası istediğim gibi çıkmadı çünkü 300mt ilerde mevzilenmiş yatıyordu arkadaşlar. :( Fotoğrafta bile görmeniz zor karşı tepede mevzilenmişler. Biz amerika'da bunların içinde gezinip oturmuştuk. Ondan sarmadı burası. Zaten dürbün olmadan seyretmek oek mümkün değil. Saatte geç olduğu için hostele ger dönmeye karar verdim. Çünkü yaklaşık 90km arazi sürüşü daha yapmam gerekiyordu.